حضرت یوسف ع در شعر حافظ

      نمونه دیگری از کاربرد مایه های تلمیحی که در غزلیات حافظ بسامد بالایی دارد، مربوط به داستان حضرت یوسف (ع) است. هسته و طرح داستان قرآنی حضرت یوسف از محبت یعقوب به فرزند خردسالش یوسف شروع می شود و همین امر حسادت برادران یوسف را بر می انگیزد. اگر چه این محبت یک الهام غیبی و معنوی بود؛ اما آن چنان ادامه یافت تا سرانجام به دور شدن یوسف از یعقوب و در نهایت در فراق یوسف به نابینایی کشید. نگاه حافظ به بخش های مختلف این داستان اگرچه به رمز و ابهام نمی گراید؛ اما شخصیت ها و حوادث برجستۀ این داستان بستری مناسب برای ارائه اندیشه ها و افکار و عواطف حافظ است. جمال یوسف، پیراهن یوسف، فروختن یوسف، فراق یوسف، حکومت داری یوسف و وصال و کلبۀ احزان، از عناصر و مضامین داستان حضرت یوسف هستند که حافظ ضمن اشارات تلمیحی، فراز و نشیب های آن را برای بیان اندیشه ها و ملموس کردن مصداق های ذهنی خود در ساختارهای مختلف بلاغی ، به خدمت گرفته است.

1-جمال یوسف

      در ادب فارسی نام یوسف، قرین زیبایی و جمال است. اگر چه در ادبیات عرفانی که بیشتر با رموز و کنایات سر و کار داریم یوسف رمز روح و جان است؛ اما  کمتر شاعری هست که در ادب فارسی به خصوص در ادب غنایی و درباری از این مضمون از داستان تاثیر نپذیرفته باشد. در قرآم کریم (یوسف: 31) به این زیبایی و حسن یاد شده است. «وَ قُلن حاش لِلّه ما هذا بشراً إن هذا الا مَلک کریم» گفتند: العياذ بالله، این آدمی نیست، این جز فرشته ای نیست. حافظ در تلمیحی به این جمال یوسف (ع) می‌گوید:

من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستم
                                                                که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را       (غزل:3)
حافظ مکن اندیشه که آن یوسف مه رو
                                                        باز آید و از کلبه احزان بدر آیی       (غزل:494)
گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

                                                              چون نیک بدیدیم، به حقیقت به از آنی     (غزل:475)

2- پیراهن و بینایی یعقوب

       در داستان یوسف، پیراهن سه جا  به صورت خاص مطرح می شود و در هر سه جا، در خیال و تصویر آفرینی  های شاعرانه نمود دارد . این سه پیراهن عبارتنداز : یکی پیراهن خون آلودی که برادران برای پدر آوردند. دیگری، پیراهن یوسف که از پشت دریده شد و سوم پیراهن یوسف به عنوان  علامت و نشانی از یوسف و برای بینایی پدر می آوردند. (یوسف:17-26-92)

در غزل­های حافظ با توجه به ابیات شاهد مثال، به نظر می رسد پیراهن سوم،دست مایه شاعر قرار گرفته است. (یوسف92-96) حافظ در بهره گیری از این بخش از داستان حضرت یوسف  پیوندی  میان بیان احوال  خویش و مایه های تلمیحی این داستان برقرار ساخته است که ناشی از تخیل  وی در برقراری  تناسب و شباهت  میان مایه های تلمیحی و مضامین مختلف در ادای مقصود و منظور خود می باشد. 

بدین شکستۀ بیت الحزن  که می آرد
                                                           نشان یوسف دل از چه زنخدانش    (غزل:280)

 3- فروختن یوسف

      «و شروه بثَمَن بِخسِ دَرَاهِمَ مَعدُودَّه و کانُوا فیهِ مِنَ الزّاهِدین» (یوسف: 20) او را به بهای اندک، به چند درهم  فرختند که هیچ رغبتی به او نداشتند.

پس از آن که کاروانیان، یوسف را از چاه بیرون آوردند به بهایی اندک فروختند. فروش یوسف در دوبیت از غزل های حافظ نمایانده شده است. حافظ  ضمن تلمیح و اشاره  به این بخش از داستان قرآنی حضرت یوسف (ع) با استعانت از صورت های بلاغی برای بیان افکار و ادای مقصود و منظور خود که همان  حفظ سرای قناعت و آسوده دلی است، به خدمت گرفته است و جویندگان دنیا را از فروش کنج قناعت به کنج دنیا بر حذر     می دارد.

یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد
                                                          آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود      (غزل:211)
هر آن که کنج قناعت به گنج دنیا داد
                                                           فروخت یوسف مصری به کمترین ثمنی     (غزل:477)

4- چاه

      بخشی از هسته و طرح داستان یوسف زمانی است که برادران یوسف او را به چاه می‌اندازند. «فلما ذَهبوا به واجمعوا اَن یَجعلَوا فی غیابتِ الجُبِّ و اوحینا الیه لَتنُبئنهَّم بأمرِهم هذا و هم لایشعرون (یوسف:15) سپس هنگامی که بردند او را و گرد آمدند برآن که نهندش در تک چاه و وحی فرستادیم بدو که همانا آگهشان دهی به کارشان و آنان در نیابند.»

حافظ این مضمون را در بیان احوال عاطفی خویش و بیان عشق خود به محبوب، به خدمت گرفته است و ضمن اینکه از عناصر داستان حضرت یوسف (ع) در جهت ادای مقصود و منظور بهره برده است، ترکیباتی چون «سیب زنخدان» و «چه زنخدان» را در ارتباط  و بهره مندی از این داستان ساخته شده است.

ببین که سیب  زنخدان تو چه می گوید
                                                      هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست    (غزل:23)
بدین شکستۀ بیت الحزن  که می آرد
                                                       نشان یوسف  دل از چه زنخدانش؟    (غزل:280)
عزیز مصر به رغم برادران غیور

                                                          ز قعر چاه برآمد، به اوج ماه رسید       (غزل:242)

5- فرمانروایی مصر

      خداوند بزرگ  چنین مقدّر کرد تا بندۀ مؤمن و صالح  خود را پس از تحمّل سختی و مشقّت ها که از لوازم عشق مجازی برای رسیدن به حقیقت و عشق حقیقی است، پس از رهایی  از زندان  به عزیزی مصر رساند. (یوسف21-22) . این از چاه به جاه رسیدن یوسف پیامبر، یکی دیگر از مضامینی است که دست مایه  تلمیحی شاعر قرار گرفته و از آن در جهت ادای مقصود و منظور خود استفاده کرده است.

ماه کنعانی من مسند مصر آن تو شد
                                                            وقت آنست که بدرود کنی زندان را          (غزل:9)
عزیز مصر به رغم برادران غیور
                                                           ز قعر چاه برآمد، به اوج ماه رسید        (غزل:242)
الا ای ‌یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور

                                                                     پدر را باز پرس آخر، کجا شد مهر فرزندی؟     (غزل:440)

6- فراق و اميد وصال

      دورشدن یوسف از پدر به خاطر نیرنگ برادران (یوسف:18) و نشستن يعقوب در كلبه احزان و اميد وصال به ديدار يوسف (87) حافظ را بر آن مي‌دارد تا با بهره‌ مندي از اين داستان، همه رياضت‌كشان راه مهجوری را و همچنین از يار بازماندگان را به وصال دوباره بشارت دهد.

شنيده‌ام سخني خوش كه پير كنعان گفت
                                                                 فراق يار نه آن مي‌كند كه بتوان گفت      (غزل:88)
يوسف گم‌گشته باز آيد به كنعان غم مخور
                                                              كلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور    (غزل:255)
حافظ مكن انديشه كه آن يوسف مه‌رو
                                                      باز آيد و از كلبه احزان بدر آيي       (غزل:494)
اين كه پيرانه سرم صحبت يوسف بنواخت

                                                            اجر صبريست كه در كلبه احزان كردم     (غزل:319)

 

 

 

                                                                     سید فایض درخوش – سیدمهدی موسوی

انشای برگزیده - هفته کتاب و کتاب خوانی

       تارا اخلاقی     دانش آموز سال دهم دبیرستان بنت الهدی     منطقه ریگ                                                    

    موضوع انشا: من و کتاب هایم

در را باز می کنم و آن را محکم می بندم. هر وقت عصبانی هستم یا دلم می گیردبه کتاب خانه می آیم، مطابق معمول پشت میزی بر روی صندلی می نشینم. به تک تک کتاب هایم نگاه می کنم. فکر می کنم کدامشان را دوست دارم ولی هر چه به ذهنم فشار می آورمشکست می خورم. با تمام وجود همه آن ها را دوست دارم و صفحه صفحه کتاب هایم در جانم ریشه دوانیده است.

یکی از کتاب هایی که به تازگی خریده ام به من چشمک می زند و مرا به سمت خودش می خواند.نمی دانم با کدام نیرو از جایم بلند می شوم و به سمت کتاب می آیم، آن را بر می دارم و دوباره روی صندلی می نشینم.

به کتاب خیره می شوم و صفحه اول را ورق می زنم، تمام آن چیزهایی را که نمی خواهم از مغزم بیرون می کنم و فقط به کتاب فکر می کنم. انگار کلمات مرا جادو کرده اند. طلسم شده ام، چشمانم را می بندم، نمی دانم چند ثانیه، چند دقیقه و یا چند ساعت گذشت. خودم را جایی عجیب و غریب دیدم، در صفحه ای پر از کلمات. کلمات و جملات از من عبور می کنند. باورم نمی شود ... این جا کجاست.

دیگر مطمئن شدم به دنیای کتاب ها آمده ام. آه چه دنیای زیبایی است، پر از شگفتی. همه کتاب هایی که خوانده ام حضور دارند و به من لبخند می زنند. چند لحظه پیش فکر می کردم جایی عجیب آمده ام، امّا اشتباه می کردم. این جا همان دنیای من است.

دنیایی که هر وقت خوشحال بودم کنار کتاب هایم بودم و زمانی که غمگین شدم غیر از کتاب هایم کسی اشک هایم را ندید. تولّدم را میان کتاب هایم جشن گرفتم. همه من کتاب بود. باور کردنی نیست ولی من هر روز در سفر هستم. شاید میلیون ها بار به مسافرت رفته ام. هر صفحه از کتابی مرا با خود به سفری دوردست می برد. خدا می داند که چه اندازه باید همچنان به سفر بروم و چه کتاب هایی در دنیا هست که هنوز نخوانده ام.

سرم درد می کند تکانی به خودم می دهم و متوجّه می شوم که در کتاب خانه هستم و کتابی پیش روی من است. احساس خستگی می کنم ولی لبخندی بر روی لبم نقش بسته است. از این که در خیال، کتاب هایم، جلدها و کلماتشان را دیدم در پوست خود نمی گنجیدم.

عجب سفری بود. چه قدر خوش گذشت. هر چند کوتاه، ولی سفری بود که به دلم چسبید. عجب سفری بود سفر من و کتاب هایم.                                                            

                                                                                             پایان

                                                                                       

 

انشای برگزیده هفته کتاب و کتاب خوانی

      نجمه ریگی                  دانش آموز سال دهم                     دبیرستان بنت الهدی  منطقه ریگ 

موضوع انشا: آواز برگ ها

برگ ها صدها سخن نگفته دارند از بی رحمی های روزگار گرفته تا رحمت کردگار. برگ های درختان در پاییز بهتر سخن می گویند.

حال و هوای پاییز ذهنم را هم پاییزی کرده است. کوچه پس کوچه های ذهنم پر از برگ های زرد و نارنجی است. صدای خش خش برگ ها سرم را پر کرده است از سؤال های بی جواب. برگی از درختی می افتد و روی زمین آرام می گیرد و انسان ها بی تفاوت از آن می گذرند. مرا یاد چیزی می اندازد، چیزی که در آینده نه چندان دور منتظر من است، مرگ.

برگ تا سبز بود زیبا بود، مفید بود و وقتی مُرد زشت شد، بی روح و بی اهمّیت، انگار نه انگار این درخت با برگ هایش، سایبان رهگذران بوده است. مردم چه بی تفاوتند، شاید حق دارند آن قدر در دنیای خودشان غرق شده اند که دیگر وقت فکر کردن به یک برگ، برایشان سخت است و یا شاید حتّی مسخره.

برگ ها صد سخن نگفته دارند. تو برای شنیدنشان با چشم دل بیا جلو. برگ سبز است، سبزی به رنگ زندگی، به رنگ طراوت، به رنگ مهربانی. برگ به تنهایی معنایی ندارد ولی در کنار برگ های دیگر معنا پیدا می کند.

برگ نازک و لطیف است، مثل خیلی از آدم های اطرافمان. این لطافت نیاز به کسی دارد که لطیف باشد و جنسش از مهربانی.

زندگی را باید از برگ آموخت. خاموش ولی روشن، لطیف ولی مقاوم، تنها ولی یک دل. این حکایت برگ است در مقابل طوفان ها و بادها. برگ پای بند درخت و ساقه است. وای به حال روزی که ساقه قطع شود، با قطع ساقه برگ هم می میرد. برگ یک دنیا زندگی است. برگ آوازی است خاموش.

 

                                                                                                       پایان

               

 

حضرت سلیمان ع در شعر حافظ

      داستان حضرت سلیمان در قرآن کریم بیشتر در سورۀ نمل ضمن آیات 44،36،30،18،15 آمده است. با توجه به تنوع مضامین و عناصر موجود در این داستان؛ یعنی باد، مور، هدهد، انگشتری سلیمان، ربودن انگشتری توسط دیو، آصف وزیر حضرت سلیمان و حکمت سلیمان باعث شده تا حافظ با استعانت از صور خیال، تاثیر پذیری خود را از این داستان نشان دهد و آن را در خدمت بیان افکار شاعرانه و عواطف خود به­ کار گیرد.

1-     باد( هوا)

      یکی از نعمت های ویژه که خداوند متعال به حضرت سلیمان داد این بود که باد را مسخّر او گردانید (انبیا:81) و (سبا:12) تا به دستور وی هرکجا که می خواست می وزید.

حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد

یعنی از وصل تواش نیست به جز باد به دست     (غزل:24)
بادت به دست باشد اگر دل نهی به هیچ

در معرضی که تخت سلیمان رود به باد     (غزل:100)
که آگهست که کاوس و کی کجا رفتند
که واقفست که چون رفت تخت جم بر باد؟     (غزل:101)

یکی از مایه های بزرگی و جلال سلیمان آن بود که خداوند باد را مسخر او کرده بود. «حافظ با توجه به این امر از یک طرف شکوهمندی سلیمان را در نظر دارد و از سوی دیگر با بهره گرفتن از ترکیبات «به باد رفتن» و «گره به باد زدن» و «باد به دست بودن» بیهودگی و ناپایداری شکوه او را بیان می کند.» (مولایی،112:1368)

 

 

چو گل سوار شد بر هوا سلیمان وار

سحر که مرغ در آید به نغمه داود     (غزل:219)
 برکش ای مرغ سحر نغمه داودی باز
که سلیمان گل از طرف هوا باز آمد           (غزل:174)
اندر آن ساعت که بر پشت صبا بندند زین
با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است    (غزل:31)

گره بر باد مزن گرچه بر مراد رود
که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت      (غزل:88)
شکوه آصفی و اسب باد و منطق طیر
 به باد رفت و از و خواجه هیچ طرف نیست      (غزل:25)

2- انگشتر سلیمان (خاتم و مهر)

      اگر چه این مورد در قرآن مجید به آن اشاره نشد؛ ولی در افسانه های مربوط به حضرت سلیمان وارد شده است. در افسانه ها آمده که اسم اعظم براین انگشتری نوشته بود. این انگشتری که با الفاظ دیگر از جمله مُهر، خاتم و نگین نیز از او یاد شده، در داستان حضرت سلیمان مظهر قدرت و نیروی حضرت سلیمان است. این بخش از داستان برای حافظ مایه‌های تشبیهی مناسب و متنوعی ایجاد کرده و حافظ با استعانت از خیال شاعرانه، آن را برای بیان مقصود و ادای منظور از جمله ارتباط با ممدوحان خود به کار گرفته و بین آن و اندیشه های خود ارتباط برقرار کرده است.

گرچه شیرین دهنان پادشهانند ولی
             او سلیمان زمانست که خاتم با اوست         (غزل:57)
          دهان تنگ شیرینش مگر ملک سلیمانست
          که نقش خاتم لعلش جهان زیر نگین دارد    (غزل:121)

از لعل تو گر یابم انگشتری زینهار
            صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد         (غزل:217)  آخر ای خاتم جمشید همایون آثار
 گر فتد عکس تو بر نقش و نگینم چه شود        (غزل:228)

با دعای شب خیزان ای شکر دهان مستیز
          در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی           (غزل:473)

3- انگشتری و دیو

      انگشتری و دیو از زوج های متقابل و مخالف هستند که بازتاب گسترده ای در شعر شاعران از جمله شعر مذهبی و عرفانی دارد. «هرگاه که به طهارت گاه رفتی، آن را (خاتم) از انگشت برون کردی و خادم امین دادی. روزی آن خادم به وقت طهارت غایب بود. گویند دیوی بر صورت آن خادم بیامد و انگشتری بستد و به انگشت خود کرد، و بیامد و بر تخت بنشست. خلق پنداشت که وی سلیمان است، او را مطیع گشتند.» (نامداریان،305:1385)

انگشتری نماد و سمبل قدرت است. حافظ با استعانت از خیال شاعرانه بین این بخش از داستان و بیان افکار خود ارتباط برقرار کرده است و در شعرش جلوه های گوناگون یافته است. برداشت و تأویل حافظ این است که هر کسی نمی تواند سزاوار برخورداری از این قدرت و نفوذ باشد بلکه باید ظرفیت و استعداد آن را در پی ریاضت و تزکیه نفس بیابد. همچنین با استفاده از این بخش از داستان، معشوق را که گاه گاه با رقیب نشست و برخاست دارد، تهدید می کند و گاهی هم که با او دمساز است غم عالم را همه پشم می‌پندارد.

خاتم جم را بشارت ده به حسن خاتمت
 کاسم اعظم کرد از او کوتاه دست اهرمن        (غزل:390) 
 من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم

که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد        (غزل:160)
دلی که غیبت نمایست و جام جم دارد
ز خاتمی که دمی گم شود چه غم دارد     (غزل:119)
 گر انگشت سلیمانی نباشد
چه خاصیت دهد نقش نگینی             (غزل:477)
بر اهرمن نتابد انوار اسم اعظم
ملک آن توست و خاتم فرمان هر چه خواهی     (غزل:489)
به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند
چنین عزیز نگینی به دست اهرمنی          (غزل:477)
سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی
چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم    (غزل:327)

4- هدهد (مرغ سلیمان)

      براساس طرح و هسته داستان، نقش هدهد از این قرار است که سلیمان (ع) هدهد را در میان نمی بیند و جویای احوال او می شود و از غیبتش آزرده خاطر می گردد؛ اما هدهد باز می آید و شادمانه مژده می دهد که خبر مهمی از سرزمین با صفا آورده است. و آن خبر را می دهد و سلیمان خبر او را تصدیق می کند و نامه‌ای برای اهل سبا و ملکه آنان ،بلقیس می نویسد و به هدهد نامه بر می دهد و او نامه را به اهلش می رساند(نمل: 20-28) حافظ در اشاره به هدهد گوید:

با تاج هدهدم از راه مبر که باز سفید
چو باشه در پی هر صید مختصر نرود     (غزل:224)
من به سر منزل عنقا نه به خود بردم راه
قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم       (غزل: 319)

ای هدهد صبا به سبا می فرستمت
 بنگر که از کجا به کجا می فرستمت    (غزل:90)
صبا به خوش خبری هدهد سلیمانست
که مژدۀ طرب از گلشن سبا آورد     (غزل:145)
مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد
هدهد خوش خبر از طرف سبا باز آمد    (غزل:147)

حافظ علاوه بر خلق تصاویر شاعرانه با استعانت از این عنصر از عناصر داستان سلیمان، تاویل و برداشتی عارفانه داشته و با تعالی بخشیدن به نقش هدهد، آن را تمثیل راهبری، ارشاد­گری و واسطه گری می داند.

5-مور

      یکی از نعمت­هایی که خداوند به حضرت سلیمان(ع) عنایت کرد، این بود که به سخن آگاهی داشت و زبان پرندگان را می‌دانست. این دو جانور (مور و هدهد) جزء عناصر داستان حضرت سلیمان هستند. داستان مور و حضرت سلیمان آن جاست که لشکر سلیمان (ع) از وادی النمل می‌گذرند و موری به دیگر موران هشدار می‌دهد که به لانه خود بگریزند تا لشکر سلیمان آن‌ها را پایمال نکند (نمل: 17-19). مور در مقایسه با حضرت سلیمان رمز حقارت و ناچیزی است. حافظ به بهره­گیری از این داستان، آن را در خدمت بیان موضوع‌های مختلف از جمله برانگیختن لطف و ترحّم معشوق و ممدوح و بیان فاصله عظیم میان دو کس؛ یعنی ضعیف با همّت و قوی با شوکت به کار گرفته است.

نظر کردن به درویشان منافی بزرگی نیست
سلیمان با چنان حشمت نظرها بود با مورش     (غزل:278)
اندر آن ساعت که پشت صبا بندند زین

با سلیمان چون برانم من که مورم مرکب است
بر تخت جم که تاجش معراج­ آسمانست           
همت نگر که موری با آن حقارت آمد        (غزل:171)

6- حکمت سلیمان

      چنان که در قرآن کریم آمده است خداوند، علم و حکمت را نیز به حضرت سلیمان ارزانی داشت تا از راه این موهبت سمبل دانش و بخردی باشد.

در حکمت سلیمان هرکس که شک نماید
بر عقل و دانش او خندد مرغ و ماهی     (غزل:489)

7-  سلیمان و آصف

      «نام آصف، و کارهایی که در تفاسیر و قرآن به او نسبت داده­اند در عهد عتیق نیامده است. از آن چه از تفاسیر بر می آید، وی وزیر و مشاور سلیمان بوده و به علوم غریبه تسلّط داشته است.» (نامداریان،347:1385)

حافظ این بخش از داستان حضرت سلیمان را بیشتر برای مدح ممدوح خود و وزیران با تدبیر اقلیم فارس، به­ کار گرفته است و وزیر روزگار خود را به آصف مانند کرده است.

محتسب داند که حافظ عاشقست
و آصف ملک سلیمان نیز هم        (غزل:363)
بخواه جام صبوحی به یاد آصف عهد
وزیر ملک سلیمان عماد دین محمود     (غزل:220)
ز من به حضرت آصف که می برد پیغام؟
که یاد گیرد و مصرع ز من به نظم دری        (غزل:452)
نه حافظ می کند تنها دعای خواجه تورانشاه
ز مدح آصفی خواهد جهان عیدی و نوروزی     (غزل:454)
گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین دل
حال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی     (غزل:473)
بندۀ آصف عهدم دلم از راه مبر
که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم    (غزل:355)
حافظ اسیر زلف شد از خدا بترس
ور انتصاف آصف جم اقتدار هم         (غزل:362)
ور چو حافظ ز یبایان نبرم ره بیرون
همراه کوکبۀ آصف دوران بروم         (غزل:359)
شکوه آصفی و اسب و باد و منطق الطیر
به باد رفت و از او خواجه هیچ طرف نبست    (غزل:25)
من غلام نظر آصف عهدم کو را

صورت خواجگی و سیرت درويشانست
حافظ این گوهر منظوم که از طبع انگیخت
زاثر تربیت آصف ثانی دانست          (غزل:48)

 

                       سید مهدی موسوی – سید فایض درخوش

 

مسابقه انشانویسی هفته کتاب و کتاب خوانی

به مناسبت هفته کتاب و کتاب خوانی، گروه آموزشی ادبیات متوسطه دوم استان اقدام به برگزاری مسابقه انشانویسی دانش آموزی ویژه دانش آموزان سال دهم ( نظری و فنی ) نموده است.

موضوعات پیشنهادی ذیل به دل خواه دانش آموزان انتخاب شود:

1- آواز برگ ها

2- کتاب ها سخن می گویند

3- زنگ آفرینش

4- من و کتاب هایم

5- بهترین راه تحقّق رؤیاها

دبیران مدارس لطف نموده و تا روز شنبه 22 آبان ماه از هر مدرسه دو نفر برگزیده به منطقه معرفی کنند.